Hamlet versus Hamlet

Voor zijn ingrijpende bewerking van Hamlet duikt Tom Lanoye in de psychologie van de adolescentie. De ‘halfwas’ Hamlet voelt zich verpletterd door de wereld van de volwassenen. Zo ontstaat een personage dat weifelt tussen zelfhaat en zelfoverschatting, tussen minachting voor zichzelf en minachting voor de ‘onzuivere’ wereld. De getormenteerde monologen van Hamlet zijn hartenkreet en uitdrijving, aanklacht en bezwering tegelijk. Hamlet raakt niet alleen verstrikt in de netten van de waanzin op zich, maar ook in de theatraliteit waarmee hij zichzelf ensceneert. Hij is een mens zoals wij allemaal: in consequent, meerlagig, dubbelslachtig, ambigu. In het nastreven van zijn ambities en in het bestrijden van zijn angsten komt hij oog in oog te staan met zichzelf: ‘Hamlet versus Hamlet’. Hamlets drijfveer is niet romantisch helder maar juist verwarrend veelzijdig. Verontwaardiging, vrees, overmoed, onmacht, zelfhaat… Al die gevoelens vechten om de bovenhand. Hamlet is tegelijk melancholisch en cynisch – twee keer vroegoud. Alleen zijn verbale energie blijft onverminderd sprankelen.0.