Caroline van der Vegt

Aan het werk van Caroline van der Vegt (1940) ligt geen vooropgezet plan of concept ten grondslag. Het ontstaat al doende, en ten opzichte van haar eigen werk stelt zij zich in zekere zin ook op als toeschouwer. Het duidelijkst komt dit tot uitdrukking in de tekeningen. Dit medium leent zich bij uitstek tot spontane invallen, die meteen goed moeten zijn weergegeven omdat corrigeren moeilijk is. Deze spontaniteit leidt in haar geval tot een zeer diverse wereld. Er is niet echt sprake van geabstraheerde vormen, integendeel, juist van een droomwereld met haar angsten en hyperbolen. En dat is juist het spannende, ook vanuit een kunsthistorisch perspectief.