Ik wou uw voeten wel soenen

"Mijn Heer, ghy zijt veel te wel-spreeckend om verlieft te zijn!" moppert een briefschrijfster in 1651. Maakt ware liefde de meest eloquente mensen niet tot stamelende idioten? Of geeft liefde de woorden juist vleugels? Uit de liefdesverklaringen die bijeen zijn gebracht in 'Ik wou uw voeten wel soenen' blijkt hoe charmant beide effecten kunnen werken. Wat alle schrijvers gemeen hebben, is de vurige wens de geliefde te overtuigen van de onontkoombaarheid van hun liefde. Middeleeuwse ridders sturen perkamenten brieven naar hun 'scone joncfrouwe' en een achttiende-eeuwse klerk krabbelt stoute kusjes op het laatste stukje papier dat hij 's avonds kan vinden. Op kostscholen wisselen smoorverliefde meisjes heimelijk briefjes uit, dichters schrap pen woorden of struikelen over superlatieven, en in de Tweede Wereldoorlog worden op onderduikadressen tedere woorden aan het papier toevertrouwd. Dit boek laat op verrassende wijze zien hoe verliefden de afgelopen acht eeuwen het onzegbare in woorden probeerden te vangen.