Het dikke meisje en de ziener

De wereld in al zijn gedaantes roept bij Philip Hoorne gedichten, gedachten en waarheden op. Het kan de oorwurmen van ABBA betreffen, het lichaamsgewicht (gewicht is het summum van antibezit/ je wilt het echt niet hebben) maar ook de eigen familie (mijn moeder is een uitroep/ die tussen aanhalingstekens leeft). Hij grossiert in grimmige, soms ontluisterende regels die het lezen van deze bundel tot een belevenis maakt. Wie anders dan hij schrijft over de detentie van ananas en zijn naderende slacht of noteert dat 'lang een combinatie van afstand en traagheid' is? Philip Hoorne weet dat we ouder worden maar onze verlangens niet. Met alle middelen die hem ter beschikking staan verdicht hij de wrede, onbegrijpelijke, vaak ook lachwekkende wereld tot deze bundel. Hoge en lage cultuur komen daarbij samen om begrijpelijk te maken wat onbegrijpelijk is. De woorden die hij in het titelgedicht 'Het dikke meisje en de ziener' schrijft verhelderen daarbij veel: "dat liefde blind maakt liet hij onvermeld / omdat liefde nu eenmaal blind maakt".