Deo Gratias

Tegen het einde van 2018 zal de congregatie van de Zusters Maricolen Deinze, die haar oorsprong vindt in 1663, na meer dan 350 jaar ophouden te bestaan. Enkele sympathisanten van de Maricolen hebben een werkgroep opgericht met als doel de betekenis en het belang van de Zusters Maricolen Gent-Deinze voor Oost-Vlaanderen en in het bijzonder voor de regio van Gent, Deinze, Schellebelle, Maldegem en Wieze, onder de aandacht te brengen en zorg te dragen voor het erfgoed dat de zusters nalaten. Rond de waardevolle stukken uit de kloosters en het historische archief wordt een tentoonstelling opgebouwd in het Museum van Deinze en de Leiestreek in Deinze. Ter gelegenheid van de tentoonstelling wordt een rijk geïllustreerd boek uitgegeven met de bewogen geschiedenis van de Zusters Maricolen Deinze. De Maricolen van Deinze zijn een tak van de Maricolen, ontstaan in Dendermonde op 24 juli 1663, de dag dat begijn Anna Puttemans het begijnhof in Dendermonde verliet en samen ging wonen met vijf jonge vrouwen. Ze vormden een 'gemeente' waarbinnen ze als 'geestelijke dochters', in armoede levend van hun handenarbeid, streefden naar de christelijke volmaaktheid. Ze werden door de bevolking spottend de 'marollekens' genoemd. Op vraag van Joannes Le Monier, vicaris generaal van het bisdom Gent, trokken enkele dochters van de 'marollekens' in 1671 van Dendermonde naar Gent om daar een nieuwe 'gemeente' op te richten in de wijk Akkerghem (Ekkergem). Officieel werden de 'marollekens' de Maricolen, maar de populaire naam 'marollekens' bleef nog lang in gebruik. Onder het Oostenrijks bewind (1713-1795) wist de 'gemeente' zich met moeite te handhaven. Onder het Franse bewind werden de Maricolen in 1798 verdreven uit hun klooster in Akkergem. Enkele geestelijke dochters bleven samenwonen in Gent tot ze in 1805 door de Franse prefect van het Scheldedepartement gevraagd werden de zorg op te nemen voor het Gentse weeshuis 'de Rode Lijvekens'.