ภูมิปััญญา วัฒนธรรม และ สำานวนไทยจากไร่่นา : Wisdom, Traditions and Sayings of Thai Farmers

ชาวบ้าน (คนชนบท) หรือชาวเมือง ทุกคนต้องกินอาหาร อาหารมาจากไหน ? ข้าว ปลา เนื้อ นม ไข่ ฯลฯ มาจากธรรมชาติทั้งสิ้น คนต้องปลูกข้าว (ทำนา) เพื่อให้มีข้าวไว้กิน คนเมืองเห็นแต่ข้าวสารในกระสอบ หรือเห็นแต่ข้าวแกง ไม่เคยเห็นนา คนต้องปลูกกล้วยเพื่อได้กล้วยไว้กิน คนทำข้าวเปลือกเมล็ดเดียวก็ไม่ได้ คนทำกล้วยลูกเดียวก็ไม่ได้ ทั้ง ๆที่คนอวดเก่งว่าได้รางวัลโนเบลกันทุก ๆปี คนมาอยู่เมืองนาน ๆเข้า ทำให้ลืมรากเหง้า และเรื่องราวเกี่ยวกับชนบทและไร่นา The title of this volume speaks of wisdom, a term defined with difficulty and that links formal learning and knowledge to insight, sometimes of a spiritual nature. This is appropriate. Wisdom is seldom imparted, although paths to it are offered in various sacred and profane writings. In the Judeo-Christian culture in the English language, this is traditionally associated with the Wisdom Literature of the Talmud and the Bible, namely Proverbs, Ecclesiastes and the Song of Songs. Sometimes other books are included, such as those of Job, Psalms and Sirach. Other the fi rst three, my own poor attempts at English poetic versions of the latter two aim to respect the wisdom tradition in modern form. But the first of those three – Proverbs – proved too daunting a task. That is one reason I was very pleased when my old friends Charan and Pakapun moved to preserve some traditional sayings of the Thai culture, and asked if I could offer some similar English sayings. These few pages are the result, now edited a decade after their first publication.