De helpende hand

Onder het motto "Volksherstel door Gezinsherstel" werden na de Tweede Wereldoorlog tienduizenden Nederlandse vrouwen ingezet als stootkussen van de wederopbouw. Deze gezinsverzorgsters ontwikkelden zich tot huishoudsters met een maatschappelijke taak: als hoedsters van de hoeksteen van de samenleving moesten zij na de oorlog het dagelijks leven weer in het gareel krijgen en Nederland behoeden voor moreel verval. Iedere zuil had zijn eigen organisatie om probleemgezinnen te ondersteunen. De gezinsverzorgsters - vaak jonge meisjes, die het beroep uitoefenden als voorbereiding op hun bestaan als moeder en huisvrouw - hielpen weduwnaarsgezinnen, chronisch zieken en bejaarden. Het beroep, waarvan de geschiedenis nooit werd opgetekend, dreef mee op de golven van de verzorgingsstaat, met als hoogtepunt de vroege jaren tachtig, toen honderdduizend vrouwen het uitoefenden. Maar toen de thuiszorg onbetaalbaar werd, verdween het sociale aspect van de gezinsverzorging langzamerhand uit beeld. Tegenwoordig stoten rijk en gemeenten juist zoveel mogelijk taken af. 'De helpende hand' biedt het actuele debat over de thuiszorg de noodzakelijke, historische context. Eva Vriend, zelf opgegroeid met verschillende gezinsverzorgsters vanaf het moment dat haar moeder ernstig ziek werd, brengt in dit boek voor het eerst de veelbewogen geschiedenis van een vak dat een grote rol speelde in de levens van zeer velen in kaart. Wat dit verhaal nog een extra dimensie geeft, is dat de moeder van Eva voor haar huwelijk zelf als gezinsverzorgster werkte. Zij was daarmee aangewezen op het beroep waarvoor zij zelf was opgeleid.