Boeren in Waterland

Waterland, het waterrijke veenweidegebied ten noorden van Amsterdam, heeft een rijke historie. Van veehouders die hun producten per boot naar de stad brachten, van eendenhouderij voor de Zaanse industrie, van schilderachtige dorpen, van koeien en schapen, weidevogels en ganzen. En van de lusten en lasten van het vele water dat het gebied rijk is. Een deel van deze geschiedenis zit verborgen in de hoofden van streekkenners: mensen met een keur aan interessante verhalen die nog in geen boek te vinden zijn. Verhalen van een generatie die langzaam verdwijnt. Verhalen ook die belangrijk zijn om te begrijpen hoe het landschap zijn huidige vorm heeft gekregen en hoe het zich nu verder ontwikkelt. Het Waterlandse landschap is sterk aan verandering onderhevig. Het agrarisch grondgebruik is gewijzigd, en juist nu bevindt de melkveehouderij zich opnieuw op een kruispunt in haar ontwikkeling. Maar ook de grootschalige grondaankoop voor natuurbeheer heeft het landschap beïnvloed. En het waterbeheer is en blijft cruciaal voor de toekomst van Waterland, zeker nu het klimaatbeleid steeds hogere eisen gaat stellen. Hier toont zich de veenweideparadox ten voeten uit: het open veenweidelandschap bestaat bij de gratie van de landbouw, maar de ontwatering voor diezelfde landbouw leidt tot bodemdaling en uiteindelijk tot het verdwijnen van het veen. Welke beheermogelijkheden zijn er voor het gebied en hoe behouden we de unieke natuurwaarden?