Met een oog op oneindig

Het streven van vele generaties kunstenaars om in hun schilderijen de illusie van ruimte en nog liever diepte te verkrijgen, resulteerde in een methode om betrouwbare afbeeldingen te kunnen maken. Deze werkwijze, of beter gezegd zienswijze, is men 'perspectief' gaan noemen. Plinius vertelt reeds in zijn Naturalis Historia over schilders die de optische illusie in hun schilderijen zo groot wisten te maken dat vogels en zelfs collega's zich in de echtheid van de afbeelding vergisten. Systematische aandacht voor de perspectief begint in de vijftiende eeuw bij kunstenaars, die zich al gauw in gezelschap weten van wiskundigen. Daarna wordt het een vast onderdeel in de boeken van architecten. In de moderne kunst vanaf het eind van de negentiende eeuw verdwijnt de perspectief. In de technische wereld en op architectenbureaus floreren de projectiemethoden nog lange tijd totdat de computer de perspectieftekening die met haak en driehoek tot stand kwam, overbodig maakt. Het is de samenhang tussen zien, perspectief en schilderkunst die Jan Smits niet alleen de inspiratie maar ook de bouwstenen leverde voor het schrijven van dit bijzondere boek. Speciale aandacht wordt besteed aan de optische illusies in de vorm van anamorfosen die door BV-Limburg jaarlijks op het Vrijthof te Maastricht worden geschilderd. Oude technieken kunnen immers, ook in onze digitale wereld, mensen verwonderen. Dat plaatst het klassieke onderwerp van dit boek in een hernieuwd actueel perspectief.