De nalatenschap van Marianne van der Heijden (1922-1998)

Marianne van der Heijden made monumental wall artworks, graphics and paintings behind glass - disciplines that do not belong to the Dutch art canon. She was known in South Limburg for her mosaics and stained glass for Catholic patrons. As a free artist she felt like an outsider and she kept a lot of art in her studio. In the hope of recognition after her death, she compiled an archive of reviews of her work, diaries, travel reports and letters to clients and colleagues. A special part is her correspondence with Father Carmelite Bruno Borchert. Based on her legacy, Lies Netel provides a picture of the life and work of Van der Heijden. At the same time, this book offers a unique insight into post-war Dutch art (movements), emancipation, Catholicism and the question of what should be done with large legacies of relatively unknown artists. The book itself is an answer to this meta question. Marianne van der Heijden maakte monumentale wandkunstwerken, grafiek en achter glas schilderingen -- disciplines die niet tot de Nederlandse kunstcanon behoren. In Zuid-Limburg was ze bekend vanwege haar mozaïeken en glas-in-lood voor katholieke opdrachtgevers. Als vrij kunstenares voelde ze zich een buitenstaander en ze hield veel kunst achter in haar atelier. In de hoop op erkenning na haar dood stelde ze een archief samen met recensies van haar werk, dagboeken, reisverslagen en brieven aan opdrachtgevers en collega's. Een bijzonder onderdeel is haar correspondentie met pater-karmeliet Bruno Borchert. Aan de hand van haar nalatenschap geeft Lies Netel een beeld van leven en werk van Van der Heijden. Tegelijk biedt dit boek een unieke inkijk in de naoorlogse Nederlandse kunst(stromingen), de emancipatie, het katholicisme en de vraag wat er met grote nalatenschappen van tamelijk onbekende kunstenaars moet worden gedaan. Het boek zelf is een antwoord op deze metavraag.