Twijfelaars in de bloei

Met mijn twijfel, de enige zekerheid. Met het kletterend besef van onmacht, in deze bundel pratend met intieme stem. Zo beschrijft Frank de Vos zijn nieuwe dichtbundel Twijfelaars in bloei. Twijfel en zekerheid zijn de pijlers van deze weerbarstige bundel. Ondanks de twijfel zet De Vos door, 'na het alles, bezing ik nog steeds het ooit, een warm woord en twijfel'. Uit de gedichten borrelt weemoed naar boven, met een rillend donker kantje. De stem van de dichter wordt het kanaal waarlangs een zwart-witte eenzaamheid kleur krijgt. Eén taal volstaat niet: Latijnse, Italiaanse, Spaanse en Franse woorden schieten te hulp. De 'wever van verleden' wandelt mijmerend over het pad van afscheid terwijl hij zijn moeder en vader en broer groet. De tijd en de dood zijn onlosmakelijk verbonden. In deze gevoelige bundel pent de dichter zijn melancholische gedachten neer zoals 'een onmondig kind dat het vinden zoekt om vergane tederheid te verdragen'