Dichtbrieven van een overzeese vriend

In 'Dichtbrieven van een overzeese vriend' kiest Klaas Jager voor een nieuw pad in zijn poëtisch oeuvre. In "gedachten als krolse katten", getuigenissen en gestaag miezerende herinneringen, waarin natuur als metafoor een grote rol speelt, gebruikt de dichter "zijn dierbare aartsvijand en boezemvriend? als klankbord, mogelijk zelfs als spiegel. Zoals het goede vrienden betaamt, gaan ze elkaar niet uit de weg en wordt alles besproken: hun jeugd, de nooit vereffende schuld en de ?gegijzelde samenleving die tot in het graf op bevrijding wacht".0Zelfs de poëzie gaat onder het genadeloze mes van deze dichtbrieven. De waarheid moet boven water. "Doop je pen niet in de schaamlap/van sentiment en verraderlijke schijn". Met de precisie van een chirurg ontleedt Klaas Jager in de dichtbrieven het ragfijne weefsel van zijn ?overzeese vriendschap? om tot een haarscherp en ontluisterend inzicht te komen.0"Waarheid en leugen vraten van hetzelfde vlees0twee monden verstonden elkaar stilzwijgend".0Evenals in de titelcyclus 'Dichtbrieven van een overzeese vriend' komt ook het einde van een mensenleven aan bod in de tweede cyclus in deze bundel 'Het is al zo vaak bewezen', die de dichter schreef als eerbetoon aan zijn overleden moeder.