Grote gevoelens

In de bundel 'Grote gevoelens' vaart de liefde voorbij. Ze kaatst tussen euforie en wanhoop, wens en waan, verlangen en vervulling, tussen beeld en verbeelding, dans en stilstand, monoloog en gesprek.00Jan M. Meier schrijft over de romantische liefde, maar ook over de "eenzaam uitgelepelde leugen". Met woorden in witte letterloze leegtes meet hij zijn geliefde galactische proporties aan. Tussen spel en martelgang verknipt hij haar tot honderden flardjes, met de geur van potlood als weerloos wapen en de scherpe haken van herinnering. In de lange gang gevloerd, gekromd als een komma voor een onbekend zinsverband tekent zich een route af als van Parijs naar Rotterdam.00Dan kantelt het: maanwit aan haar hemels lichaam draait hij de ochtend open, neemt een bad in de dampkring van haar adem. Reikhalzende ogen lijken op stelten te lopen. Woorden zijn kostbaar als luchtbellen onder water. En zie: "de aarde bedekt de hemel".00De metaforen spiegelen de wisselende emoties, maar zitten tegelijk vol kleine verschuivingen die het romantische totaalbeeld ondergraven of nuanceren.00De schilderijen van Evelien Sergeant creëren beelden die aansluiting vinden bij de beeldtaal van de bundel: vervoering en pijn in vele variaties.