Karkonosze. Miniprzewodnik

Miniprzewodnik Wydawnictwa Bezdroża opisujący najważniejsze atrakcje turystyczne miasta bądź regionu. Poznasz historię miejsca, przeczytasz opisy atrakcji turystycznych i (najważniejsze dla turysty) informacje praktyczne: co warto zobaczyć, gdzie szukać noclegu i jak dojechać w miejsce, którego nie można pominąć zwiedzając okolicę. Zapraszamy na wycieczkę! Karkonosze Najwyższe w Sudetach pasmo sięgające w Śnieżce 1602 m n.p.m. i wyrastające nad Kotliną Jeleniogórską na 1000 m n.p.m., rozciąga się dość równoleżnikowo od Przełęczy Szklarskiej (886 m n.p.m.) na zachodzie po Przełęcz Lubawską (516 m n.p.m.). Główne pasmo na terenie Polski jest podzielone na kilka mniejszych grzbietów: Śląski, Czarny, Kowarski i Lasocki. Geologicznie jest to wypiętrzony, podczas ostatnich alpejskich ruchów górotwórczych, fragment rozległego granitowego masywu izerskokarkonoskiego, otoczonego skałami przeobrażonymi. Te ostatnie zyskały tak dużą odporność, iż będąc starszymi, tworzą wzniesienia wyższe (Śnieżka, Wysoki Kamień) niż młodsze skały. Jest to unikatowa inwersja rzeźby. Na przełomie dolnego i górnego karbonu (320290 mln lat temu) w rejonie dzisiejszych Kowar doszło do wtargnięcia magmy w dwóch nakładających się masach. Po zdarciu okrywy (stąd m.in. rudy miedzi czy złoto na przedpolu gór) odsłonił się charakterystyczny, różowawoczerwonawy granit, który odznacza się unikatowymi cechami. Spowodowało to podjęcie starań o objęcie masywu ochroną jako geoparku. Widoczną dla turystów atrakcją jest kilkadziesiąt malowniczych grup skalnych o fantazyjnych kształtach (Końskie Łby, Słonecznik, Pielgrzymy). Ciągle istotny wpływ na rzeźbę i roślinność wywiera surowy, wietrzny, dżdżysty i zmienny klimat. Zimy na ogół są bardzo śnieżne, przez co rocznie schodzi 2030 lawin, niekiedy do połowy maja, głównie w Kotle Małego Stawu i w Śnieżnych Kotłach. Jak potrafią być groźne, dowiodła tragedia w 1968 r., kiedy w Białym Jarze jedna z nich zagarnęła dziewiętnaście osób. Temperatury na wierzchowinie grzbietu są tak niskie, iż nie ma na niej termicznego lata, a szczyt Śnieżki to klimatyczna strefa subpolarna. Należy pamiętać, iż różnica temperatur między nim a Karpaczem jest przeciętnie niższa o 5oC. Przyroda ożywiona wykształciła się w Karkonoszach we wszystkich piętrach wysokościowych, od podgórskiego przez regiel dolny. Do dziś, mimo przekształcenia dużych części lasu w sztuczną świerczynę, zachowało się sporo oryginalnych buczyn i przestojów drzewostanu mieszanego. Oryginalności tutejszemu środowisku dodają unikatowe, niekiedy rozległe torfowiska wierzchowinowe i stokowe. Bogaty świat zwierząt obejmuje dużą populację jeleni, saren i dzików. Przy odrobinie szczęścia można spotkać muflony (w 2007 r. stado liczyło 10 sztuk), sprowadzone tu na początku XX w. z Pirenejów. Liczne jest ptactwo, ostatnio gatunkowo wzbogacane przez ponowne wprowadzenie cietrzewia. Podejmuje się też próby przywrócenia populacji niepylaka Apollo. Powyższe okoliczności sprawiły, że w 1959 r. obszar 5575 ha granicznego grzbietu wraz z dwiema eksklawami: Wodospadem Szklarki i Górą Chojnik, został ustanowiony Karkonoskim Parkiem Narodowym. W 1992 r. wspólnie z powstałym czeskim odpowiednikiem (KRNAP) stał się bilateralnym światowym rezerwatem biosfery, a w 2005 r. jego torfowiska zaliczono do grupy RAMSAR szczególnie cennych obszarów podmokłych i wodnych. Park wchodzi ponadto w skład projektu NATURA 2000.