Pia's Amerika

Toen ik zes jaar geleden naar Amerika verhuisde, trof ik een land in hevige verwarring. Niets was meer wat het leek. Wat arm, rijk, waar, onwaar, veilig betekende, was onduidelijk. De politiek sprak met een grote mond vol leugens. Beschietingen in scholen en kerken, en uiteindelijk #MeToo ondergroeven het houvast dat bestaande instituties hadden geboden. In mijn jeugd, ver weg in Roermond, groeide ik op met het sprookjesbeeld van de witte stad op de heuvel. Nu was ik beland in het spookhuis op de kermis. Maar één ding bleef onveranderd: de mensen die ervan dromen een beter leven te vinden. Zo niet voor henzelf dan toch wel voor hun kinderen. Jaloers, bang, boos, verliefd, vergevingsgezind waren ze op zoek naar betekenis. Terwijl ze mijn haar knipten, mijn kinderen geschiedenisles gaven en me zelfs probeerden te bekeren, inspireerden ze me schrijvenderwijs door te dringen tot de ziel van dit land."