Alleen maar later

Richard Foqué definieert poëzie als vechten met de taal, zich vrij maken van haar regels en elk woord wegen op de weegschaal van het zeggen. Het is de kunst van het schrappen eerder dan de kunst van het schrijven. Want het woord dat er niet staat is even belangrijk als dat wat er wel staat. Het is de kunst van het weglaten, van de suggestie en van het ongrijpbare. Daarom zijn volgens Foqué dichters de wapensmeden van de taal. Zij verkennen de grens tussen macht en onmacht van het woord voor het geschreven wordt. Zij zijn als het ware de magiërs die een irrationele wereld trachten te bezweren.00In zijn poëzie zoekt Foqué steeds maximale zeggingskracht met minimale middelen. Zijn bundels zijn sterk gestructureerde composities, waarbij ritme en cadans essentieel zijn, maar evenzo de metaforische gelaagdheden en de meerduidige lezing van de verzen.00Bert Bevers stelde deze Parnassusbloemlezing samen, die wordt ingeleid door Antoon Van den Braembussche.