Książka poświęcona jest problemowi antropologicznego badania pamięci na przykładzie pamięci Łemków w Polsce i na Ukrainie. Zaprezentowane zostały tu praktyki narracyjne Łemków – tryb ich konstrukcji, treść, którą są wypełniane oraz sposoby posługiwania się nimi w strategiach grupowej autoprezentacji. Punktem wyjścia stało się pytanie o to, co i jak prezentują łemkowskie narracje wspomnieniowe, do kogo są adresowane, jaki użytek czynią z nich Łemkowie. Zamiarem autorki było dotarcie do mechanizmów budowania obrazów przeszłości, uzgadniania ich zawartości i wykorzystywania dla grupowych celów, a także zrozumienie autotematyczności Łemków. W oparciu o źródła zastane (kilkadziesiąt łemkowskich relacji wspomnieniowych opublikowanych w Polsce i na Ukrainie) oraz wywołane (wywiady z obecnymi i byłymi, żyjącymi dziś na Ukrainie, mieszkańcami jednej z łemkowskich wsi) autorka prześledziła pracę pamięci, ukazała dominujące treści pamięci łemkowskiej oraz związane z nimi strategie autoprezentacji. Patrycja Trzeszczyńska jest jedną z badaczek, antropolożek młodego pokolenia, które na nowo, z wielką świadomością teoretyczną i metodologiczną odkryło „teren" w etnologii. Łemkowszczyzna zapamiętana. Opowieść o przeszłości i przestrzeni należy do nielicznych i niezwykle wartościowych publikacji we współczesnej antropologii, w sposób harmonijny łączących teorię i praktykę, gdzie głębokie i krytyczne spojrzenie na teorię i metodologię badań spotyka się z materiałem empirycznym pozyskanym w trakcie samodzielnych badań terenowych. (...) Zasadniczym przesłaniem pracy jest problematyzacja „kultury pamięci" Łemków i tożsamości opartej na pamięci oraz wykazanie, iż pamięć zbiorowa nie jest w obrębie wspólnoty tożsama. Pomimo wyraźnej lokalizacji badań, płynące z nich uogólnienia teoretyczne daleko wykraczają poza ten wąski kontekst, wpisując się w główny nurt współczesnych debat antropologicznych na temat tożsamości etnicznej, społecznych form pamięci czy statusu danych pisanych/ mówionych. (...) Książka Patrycji Trzeszczyńskiej jest świadectwem krytycznego stosunku do zastanego stanu dyscypliny oraz umiejętności formułowania odważnych poglądów naukowych, na tyle śmiałych, że powinny sprowokować bardzo poważną dyskusję w wielu kręgach naukowych, w obrębie kilku dyscyplin akademickich, a także poza nimi, w ramach społeczności lokalnych, których kwestie praca porusza. Z recenzji dra hab. Marcina Brockiego