Bestuurdersaansprakelijkheid voor het gehele boedeltekort

Regelmatig wordt een faillissement veroorzaakt door fouten van bestuurders. Deze fouten kunnen onbewust worden gemaakt of er kan sprake zijn van onzorgvuldig handelen of zelfs opzettelijk misbruik. Enkele decennia geleden kwam opzettelijk misbruik (faillissementsfraude) veelvuldig voor, tot wel in een derde van de gevallen. Mede daarom kwam de wetgever met een drietal wetten die misbruik door bestuurders van BV?s en NV?s moesten bestrijden. De derde ?anti-misbruikwet? had de wijziging van de artikelen 2:138 en 2:248 BW als gevolg. Dat artikel ziet op de aansprakelijkheid van bestuurders bij een faillissement. Staat dat vast, dan zijn zij aansprakelijk voor het gehele faillissementstekort.0De vraag is of dat terecht is. Vaak kent het faillissement ook andere oorzaken of hebben de bestuurders slechts een kleine fout gemaakt. In dit boek onderzoekt de auteur aan de hand van de parlementaire geschiedenis, een jurisprudentieonderzoek en een rechtsvergelijking of het uitgangspunt van aansprakelijkheid voor het gehele faillissementstekort juist is, of dat dit in bepaalde gevallen een te zware last op de schouders van de bestuurder legt. Is de wetgever met de derde-antimisbruikwet de balans tussen de belangen van de schuldeisers en de bestuurders niet kwijtgeraakt?0Een belangrijk aspect hierbij is het matigingsrecht, waarmee de aansprakelijkheid meer naar rato kan worden bepaald. Uit de jurisprudentie blijkt dat de rechter dit matigingsrecht zelden ambtshalve toepast, maar dit wel zou moeten doen. In dit boek komt de auteur met enkele aanbevelingen voor de Nederlandse wetgever, Nederlandse rechters en UNCITRAL.