Człowiek zwany ojcem

Czarna komedia o nocnej podróży dwóch outsiderów przez Irlandzkie bezdroża. " Człowiek zwany ojcem " - czarna komedia Niepokorna obyczajowo i niepokojąca moralnie; z dreszczem kryminalnej emocji i niespodziewanymi zwrotami akcji. Niespokojna, drażniąca, a chwilami nieznośna względem określania relacji rodzinnych. Prowadząca czytelnika zagmatwaną ścieżką odkrywania nieprzyjemnych zakamarków samego siebie. Będzie czytana z przyjemnością przez wszystkich, którzy pragną przeżyć nocną podróż przez Irlandzkie pustkowia; zajrzeć głębiej w podstawy własnych relacji z rodziną, oraz odpowiedzieć sobie na pytanie: czy jestem tym kim chciałbym, czy może tym na kogo mnie wychowano. W książce czarny humor przeplata się z gorzkim śmiechem przez łzy autoironii. Kuba, Polak mieszkający poza krajem dowiaduje się o śmierci ojca. Od wielu lat utrzymywał tylko okazjonalne relacje z rodziną i domem za sprawą traumatycznych przeżyć z dzieciństwa. Nie mógł wybaczyć ojcu braku akceptacji, a rodzinie, marginalizacji jego osoby oraz przemocy fizycznej, której doświadczył. Śmierć ojca jest dla Kuby punktem zwrotnym w dotychczasowym życiu, który wymusza na nim rozliczenie się z przeszłością. Nie jest to łatwe, bo Kuba poświęcił wiele czasu na to, aby żyć według własnych zasad, dalece odmiennych od tego jak został wychowany, a także aby zapomnieć o rodzinie i przejściach z dzieciństwa. Pogrzeb ojca jest wydarzeniem tak silnym, że pod wpływem siostry oraz presją rozpaczy matki, Kuba decyduje się na udział w ceremonii. Jako, że zwleka z decyzją do ostatniej chwili, jedyna możliwość transportu do Polski, to lot ostatnim samolotem z oddalonego o czterysta kilometrów lotniska. Kuba pomimo wątpliwości wyrusza w nocną podróż przez Irlandię aby zdąrzyć na poranny lot. W drodze na lotnisko spotyka Jakuba, Czecha, któremu również umarł...ojciec. Nocna podróż przez Irlandię poprowadzi obu podróżników ścieżką odkryć, których nie dokońca chcieliby być świadkami.