Studia nad frazeologią somatyczną języka polskiego i bułgarskiego

Praca dotyczy frazeologii somatycznej języka polskiego i bułgarskiego w ujęciu konfrontatywnym. Zastosowano w niej założenia teorii pola semantycznego oraz metodologię analizy składnikowej w celu ukazania związków między strukturą semantyczną nazw części ciała (komponentów związków frazeologicznych) a znaczeniem globalnym frazeologizmów somatycznych. Usystematyzowany opis funkcji semów przestrzennych (położenie części ciała: górne – dolne, przednie – tylne, wewnętrzne – zewnętrzne itd.) oraz anatomicznych (liczba części ciała, ich rozmiar, kształt, ruch itd.) w motywowaniu frazeologicznych znaczeń, pozwolił ukazać szczególne właściwości procesu komunikacji w porównywanych językach i utrwaloną w nich swoistą wizję świata. Stwierdzenie podobieństw i różnic między konfrontowanymi językami w zakresie frazeologii somatycznej posłużyło także do analizy zjawiska ekwiwalencji międzyjęzykowej. Rozdział pierwszy monografii przedstawia istotne założenia teoretyczno-metodologiczne, a także ważniejsze opracowania dotyczące polskiej i bułgarskiej frazeologii somatycznej oraz językowego opisu nazw części ciała. Kolejne dwa rozdziały obejmują analizę polskich i bułgarskich frazeologizmów somatycznych, ułożonych według dwóch nadrzędnych klas semów, wyróżnianych w literaturze przedmiotu i zawartych w strukturze semantycznej komponentu (nazwy części ciała): przestrzennych (topograficznych) i fizycznych (anatomicznych). Oddzielny rozdział stanowi opis polskiego i bułgarskiego językowego obrazu nazwy płynu cielesnego krew – кръв, zrekonstruowanego na podstawie frazeologizmów somatycznych. Zakończenie zawiera uogólnione wnioski dotyczące preferencji semów ze struktur semantycznych nominów anatomików w zakresie motywowania znaczeń globalnych polskich i bułgarskich frazeologizmów somatycznych. Praca przeznaczona jest przede wszystkim dla polonistów i slawistów (zwłaszcza bułgarystów).