Krasnojarsk zero (Polska wersja jezykowa)

Nie jedziemy na pólnoc, nie lomoczemy w klasztorne wrota. Nie wciskamy sie do obloconego bobika czy ogrzewanego weglem kraza, nie maszerujemy w tajge w poszukiwaniu skitów, pustelni. Szukamy jednak w Krasnojarsku tego samego ognia. Poszukujemy go w miejscach mniej barwnych - nie w Buriacji, nie w stepach, nie u szamanów. Nie w tundrze, nie u starowierców, ale w kompaktowych blokach, w codziennosci przemyslowych metropolii. W oblozonych plastykowymi panelami mieszkaniach, w nudnych salkach katechetycznych, w klubach protestanckich, w gabinetach urzedniczych i uniwersyteckich. Krasnojarsk zero to wedrówka przez mikrokosmos poradzieckiego, zamknietego do niedawna miasta - szarego, betonowego miasta bez wlasciwosci, Miasta-Nic, Miasta-Zero. To zegluga przez wyprana z estetycznych uroków, industrialna, przybrudzona codziennosc. To wyprawa w poszukiwaniu Absolutu. Autorzy zanurzaja sie w rzeczywistosc niemedialna, by wyluskac swiatlo. Odkrywaja Historie tego miejsca - wielka, zbiorowa, taka, która nie patrzy na czlowieka, tylko biegnie dalej, nieraz po trupach. A wraz z nia odkrywaja male, osobiste opowiesci - splatane klebki ludzkich losów. Przemierzaja realnosc oderwana od pepowiny newsów i wzgardzona przez survivalowych podrózników. Na blokowiskach spotykaja rozognionych pastorów i ksiezy, którzy zmagaja sie z wlasna slaboscia. A takze skruszalych charyzmatyków o twardych rekach i cienkich zebach. Poboznych kagebistów, których wysylano do Polski, by porywali opozycjonistów. Wykladowczynie i dziennikarki, które tryskaja niepojetym smiechem, spotykaja Archaniola, a potem przyznaja, ze sa zmeczone widzeniami i ze nie pojmuja wymiaru, w którym sie znalazly. Jak mówi jedna z bohaterek ksiazki: "Wystarczy ruszyc. Jesli chcesz zobaczyc znaki, ujrzysz je, bez dwóch zdan. Nie nalezy jednak ich redukowac, zakladac, ze my je konstruujemy".