Przejscie

Patryk Zimny stawia na maksymalizm i aktualizuje to haslo jako najwieksze wyzwanie w swej poetyckiej wedrowce Wskazuje droge do sacrum ku wiecznosci i sprawom ostatecznym ale zarazem jeszcze wyrazniej dostrzega jej niedostepnosc Widzi bowiem przepasc miedzy patosem a trywialnoscia Chce pisac o rzeczach wielkich ale odrzuca ich zalosne substytuty oferowane przez codziennosc Program poetycki Patryka Zimnego opiera sie na mysleniu istotnosciowym i geologii sensu ktory tkwi gdzies pod powierzchnia jezyka Ale ta nienowa utopia moze sie spelnic wylacznie w uparcie powtarzanym postulacie gdyz nie ma szansy na realizacje w postaci jakiegos negatywu slowa ktory moglby odkryc prawde z pozycji antypoezji Wyobraznia Zimnego zreszta jedynie przechadza sie krawedzia przepasci bez pokusy samobojczego skoku ani ryzykownego przejscia Sam widok przepasci uczy pokory i wpisuje wiersze w jakis cudzyslowowy dystans zaznaczajacy ze jako niedoskonale twory jezyka sa jedynym sposobem zblizenia sie do prawdy Prawdy ktora trzeba ale ktorej nie mozna odkrywac poznaniem pozawerbalnym I pewnie wlasnie dzieki temu powstaja te wiersze jako wiarygodne swiadectwa niemocy dotarcia do niej slowem z poslowia Piotra Michalowskiego