Cielesna geneza czasu i przestrzeni

Marek Pokropski napisal bardzo wartosciowa prace wyrozniajaca sie w literaturze swiatowej na tle innych poszukujacych wyjasnienia konstytucji doswiadczenia przez jednoczesne zaangazowanie analiz fenomenologicznych i kognitywistycznych Opisal ewolucje pogladow Husserla od pewnego intelektualizmu w pojmowaniu konstytucji czasu i przestrzeni do coraz wiekszego doceniania szczegolnej roli zywego ciala w tej konstytucji Okreslil wklad MerleauPontyego do uchwycenia specyfiki zywego odczuwajacego i poruszajacego sie ciala Wykorzystal badania kognitywistyczne do wsparcia analiz fenomenologicznych czyniac to z duza swiadomoscia trudnosci metodologicznych opisujac wnikliwie te trudnosci i szukajac wlasciwego pola porozumienia miedzy fenomenologia i kognitywistyka Zaproponowal nowy typ redukcji fenomenologicznej redukcje do dzialania ktora pozwala opisac owo pole porozumienia empirycznofenomenologicznego Przede wszystkim sformulowal oryginalna teze o wspolnej strukturze odpowiedzialnej za konstytucje czasowoprzestrzennej struktury przezywania w kontekscie jednoczesnego doznawania i ruchu opisal potencjalnosc charakterystyczna dla zywego ciala jako swoista rytmizacje czuciowej relacji z otoczeniem S Autor wniosl nowe watki do dyskusji na temat badan podstaw ludzkiego poznania Rezultat ten wykracza poza perspektywe lokalna miesci sie w nurcie zaawansowanych dyskusji prowadzonych w swiatowych osrodkach filozoficznych i proponuje rozwiazania ktorych wczesniej nigdzie nie spotkalem z recenzji prof dr hab Roberta Pilata