Zamknieci w skale

S Powiesc Ewy Serafin zaskakuje intensywnoscia emocji obrazow i zywego potocznego jezyka bohaterow Poczawszy od naturalistycznych scen z zycia artystycznego warszawskiej bohemy ostatnich lat czy surowo potraktowanego przez autorke wlasnego srodowiska dziennikarskiego az po co stanowi dla tychze jaskraw kontrapunkt niemal poetyckie krajobrazy subiektywnych przezyc bohaterki Pokazuje jej wrazliwosc obolala po starciach z nowa wylaniajaca sie w bolach rzeczywistoscia ktora jest plodem tzw transformacji Wrazliwosc graniczaca z nadwrazliwoscia o czym swiadczy niekiedy nawet mocno surrealistyczne widzenie swiata Mimo wszystko nie jest to powiesc pesymistyczna czy ponuracka S te na pozor banalna opowiesc o samotnosci w tlumie artystow dziennikarzy i celebrytow czyta sie jednym tchem A po jej lekturze jak po skosztowaniu dobrego wina pozostaje slodkogorzki smak i ochota na kolejne spotkanie z nowa proza Ewy Serafin Fragment recenzji Janusz Termer